“Ondeugende opdracht” van Mistress Emma voor slaaf m

Ah! Een ervaringsverhaal! Over slaaf m die van Mistress Emma – voor het eerst – een opdracht moest uitvoeren. De beste man en wij hadden al contact op X, maar we realiseerden ons niet dat het over deze Meesteres ging. (Dan weet je het nu m .)

Oh ja, op m’s X-account staat wat foto’s van een knappe vent. Helemaal zeker zijn we niet of dat ‘m is. Maar stel dat, zou Mistress Emma dat weten… Dus, dit wordt denken we wel vervolgd. 

De opdracht op afstand klonk spannend en een beetje gek.

Mijn Meesteres had me een uitdaging gegeven: ik moest een openbare plek vinden en daar een ondeugende taak uitvoeren. Eerder had ik de opdracht gekregen om een ​​foto van haar af te drukken en te lamineren, zodat ik die kon meenemen. Nu, op een warme zaterdagmiddag, was het tijd om het daadwerkelijk te doen.

Oh shit. Dit zou spannend worden.

Ik bereidde me voor met een drankje en haar foto, en reed vervolgens naar een nabijgelegen wandelgebied. Het was bijna 38°C, en omdat het vakantieseizoen was, hoopte ik dat het er relatief rustig zou zijn. Toen ik uit de auto stapte, voelde ik mijn hart al wat sneller kloppen.

Ik liep richting een bepaald deel van het gebied, maar al snel werd duidelijk dat het vinden van een plek met voldoende privacy veel lastiger zou zijn dan ik had verwacht. Er waren overal mensen en de hoge begroeiing bood lang niet zoveel beschutting als ik had gehoopt.

Dus draaide ik me om en koos een ander pad.

Dit pad was rustiger, al kwam ik af en toe nog steeds iemand tegen. Na ongeveer vier kilometer lopen bereikte ik een doodlopend stuk. Ik keek voorzichtig om me heen.

Was ik eindelijk alleen?

Er was maar één pad waarlangs iemand kon naderen.

Net toen ik me klaarmaakte om te beginnen, hoorde ik plotseling iets uit de bosjes komen.

Er was daar iemand.

Het bleek een man te zijn die daar even was gestopt. Ik wachtte af, hield mijn foto bij me en bleef kijken tot hij eindelijk vertrok.

Oké. Volgende poging. Er landde een insect op mijn geslachtsdeel dat in mijn gevoelige delen prikte; ik dacht: ach ja, dat is ook een soort naald 🤣

Toen, net toen ik verder wilde gaan, verscheen er een man die met zijn hond op me af liep. Serieus??! Ik besloot dat het beter was om een ​​andere locatie te zoeken.

Ik vervolgde mijn weg over het pad en kwam langs een klein strandje, maar ook daar waren behoorlijk wat mensen. Ik liep door tot ik een zijpad opmerkte. Ik sloeg in en liep in een hoger tempo nog tien minuten door. Dit zag er veel rustiger uit. Ik was al een tijdje niemand tegengekomen, dus vond ik eindelijk een plekje in de schaduw waar ik kon stoppen. Ik bleef om de hoek kijken om er zeker van te zijn dat er niemand aankwam.

Uiteindelijk voelde ik dat het moment daar was.

Ik haalde de foto van mijn Meesteres tevoorschijn en dacht aan haar, terwijl ik de opwinding voelde van het eindelijk volbrengen van de uitdaging die ze me had gegeven. Trouwens, tegelijkertijd filmen was best een uitdaging.

Na alles wat er was gebeurd – het lopen, het zoeken, de valse starts en de voortdurende onderbrekingen – was het me eindelijk gelukt de opdracht te voltooien. Ik herpakte me snel, trok mijn kleding weer goed en liep bij de plek vandaan.

Achtendertig graden.

Acht kilometer lopen.

En op de een of andere manier had ik de uitdaging volbracht zonder betrapt te worden. Het was zonder twijfel een onvergetelijke zaterdag geweest.

Dank u, Meesteres. Ook al bent u ver weg, even voelde het alsof u vlak bij me was. En het mooiste moment? Toen ze me vertelde dat ze trots op me was! Ik kan niet wachten op haar volgende opdracht…

Bron: Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Klapjes.nl.